Verhaal van een zij-instromer met een missie
Annelies Verschoor koos niet voor de gebaande paden. Na een carrière van ruim twaalf jaar in de zorgbemiddeling gooide ze het roer om en stapte ze in het basisonderwijs. Haar verhaal is er een van lef, doorzettingsvermogen en liefde voor kinderen. Ze vertelt hoe haar jeugd in een warm Brabants dorp, haar loopbaan buiten het onderwijs en haar eigen zij-instroomtraject haar hebben gevormd tot de juf die ze nu is: iemand die gelooft in de kracht van fouten maken, veerkracht ontwikkelen en leren met plezier.
Een jeugd vol warmte en vertrouwen
Ik groeide op in Hank, een klein dorpje langs de A27. Het was zo’n plek waar iedereen elkaar kende en waar nieuwtjes sneller rondgingen dan de schoolbel. Mijn basisschool was klein en katholiek; de juffen en meesters straalden warmte uit en hadden altijd een luisterend oor. Ik voelde me er veilig en welkom, iets dat me tot op de dag van vandaag inspireert in mijn eigen klas. Als leerkracht wil ik dat elk kind datzelfde gevoel ervaart: hier hoor ik erbij, hier mag ik leren en fouten maken.
Van jurist tot kwaliteitsmedewerker
Hoewel het onderwijs me al vroeg trok, koos ik na de middelbare school voor zekerheid en status: HBO-Rechten. Ik zag mezelf werken als advocaat of juridisch medewerker. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een bemiddelings- en uitzendbureau in de zorg, waar ik zzp’ers plaatste en verantwoordelijk was voor juridische kwesties. Het was uitdagend werk waarin ik veel leerde over organisaties, regels en mensen. Ik vierde jubilea, kreeg promoties, maar diep van binnen miste ik iets: het directe contact, het gevoel écht verschil te maken.
De vonk voor het onderwijs
Toen mijn kinderen naar school gingen, begon het weer te kriebelen. Ik zag leerkrachten met passie werken, hoorde kinderen lachen, rook de geur van versgekleurde potloden. Tijdens een wandeling met een buurmeisje – dochter van een leerkracht – zei ik voor de grap: “Misschien moet ik ook voor de klas gaan staan.” Twee weken later kreeg ik een appje: “Ze wachten nog op je cv.” Ik twijfelde even, maar stuurde mijn sollicitatie op. Nog geen dag later zat ik op gesprek en mocht ik een dag meedraaien in groep 7. Ik wist het meteen: dit is wat ik wil.
Het avontuur van zij-instroom
Drie jaar geleden begon ik op basisschool JPS in Heusden. Eerst meelopen, observeren, wennen. Daarna begon het serieuze werk: het zij-instroomtraject. Het begon met een geschiktheidsonderzoek, toetsen, portfolio’s en het geven van lessen onder een kritische blik. Ik herinner me dat ik met knikkende knieën voor de klas stond, net een rekentoets achter de rug, maar ook een gevoel van: dit kan ik. Twee jaar lang werkte ik drie dagen per week, studeerde op mijn vrije dag en zat ’s avonds vaak tot laat achter de laptop. Het voelde soms als een marathon, maar elke stap bracht me dichter bij mijn droom. Dankzij een werkveldcoach die me hielp het traject in stukken te hakken en een duo-collega die me steunde, haalde ik het: met trots rondde ik de opleiding binnen de gestelde tijd af.
Lessen in veerkracht
Kinderen leren dat fouten maken mag, is voor mij een belangrijk uitgangspunt. Ik herinner me een rekenles over cijferend delen. Ik dacht dat ik het goed had voorbereid, maar ik zag alleen maar lege blikken. De IB’er zat achter in de klas en ik voelde me kleiner worden. Toen besloot ik opnieuw te beginnen met een andere uitleg. Kwartjes begonnen te vallen. Na afloop zei de IB’er: “Dit was geen slechte les. Dit was juist goed, omdat je zag dat het niet werkte en je durfde te schakelen.” Dat moment heeft me geleerd dat kwetsbaarheid krachtig is. Het is ook precies de boodschap die ik mijn leerlingen wil meegeven: je groeit juist van vallen en opstaan.
De wereld de klas in halen
In mijn klas praten we veel over maatschappelijke thema’s. Soms ontstaan de mooiste gesprekken spontaan. Tijdens een les wereldoriëntatie zei een leerling: “Onze huid is een beetje hetzelfde.” Een ander kind corrigeerde: “Mijn haar is zwart, maar mijn huid is bruin.” We hadden het ineens over woorden, identiteit en hoe we elkaar benoemen. Zulke gesprekken zijn voor mij goud waard; ze maken van de klas een veilige plek om de wereld beter te begrijpen.
Buiten ravotten en leren voor het leven
Ik vind het belangrijk dat kinderen weerbaar worden. We leven in een tijd waarin kinderen vaak uit de wind worden gehouden. Maar leren is ook vallen, schrammen oplopen, ruzies zelf oplossen. Toen mijn zoon een keer vastzat in een boom en andere ouders in paniek raakten, zei ik rustig: “Hoe ben je omhoog geklommen? Doe dat andersom maar eens.” Hij klom zo naar beneden. Dat is precies wat ik kinderen wil meegeven: je hoeft niet overal matjes onder te leggen, vertrouwen geven is net zo belangrijk als beschermen.
Een leven lang leren
Zelf ben ik ook het bewijs dat leren nooit stopt. Op mijn 35e begon ik opnieuw, midden in een druk gezinsleven. Dat vertel ik mijn leerlingen graag: als je iets echt wilt, kan het. Voorlopig wil ik vooral groeien als leerkracht, maar misschien zet ik mijn ervaring in organisatieprocessen ooit in als teamleider of intern begeleider. Eén ding is zeker: ik ben niet uitgeleerd. En dat wil ik mijn leerlingen ook meegeven: je toekomst ligt in je eigen handen, en leren stopt nooit.