Suzan Schuurmans, locatieleider OBS De Cirkel in Uden
Na dertien jaar werkzaam te zijn geweest als groepsleerkracht voor verschillende groepen van onder- tot bovenbouw, besefte Suzan in haar recente loopbaanfase dat ze graag meer richting en sturing wilde geven aan de schoolontwikkeling. Die wens sprak ze ook uit naar haar leidinggevende, waarna ze de ruimte kreeg om een leiderschapstraject te gaan volgen. In haar huidige rol als locatieleider geniet ze met volle teugen van wat ze samen met haar team tot stand brengt. En kijkt ze met dankbaarheid terug op de kansen die ze van haar werkgever SAAM gekregen heeft.
Hoe het begon
Als kind was ik energiek, soms zelfs een tikkeltje onstuimig. Opgegroeid in een wisselende thuissituatie met gescheiden ouders en veel verhuizingen, verlangde ik naar structuur en houvast. Die vond ik op school. De basisschool voelde als een tweede thuis: een plek waar ik elke dag welkom was, waar het ritme van de dag betrouwbaar was en waar ik mezelf kon zijn. Die ervaring heeft mijn beeld van goed onderwijs diep gevormd. School moet veilig zijn. Een plek waar kinderen zich gezien en gehoord voelen. Waar ruimte is voor eigenheid én voor verbinding. Dat gevoel dat ik als kind had, wil ik nu concreet maken voor de leerlingen op onze school. Ik wist al jong dat ik ‘juf’ wilde worden. Maar anderen twijfelden. Mijn energie, mijn eigenwijsheid – die zouden me wel eens in de weg kunnen zitten. Ik was altijd op zoek naar de grenzen en hoe ik die kon verleggen. Mijn schooladvies was vmbo, en daarmee leek de pabo buiten bereik. Gelukkig geloofde mijn moeder in mij. En uiteindelijk vertrouwde ik er zelf ook op.
Wie je bent maakt het verschil
Ik startte als onderwijsassistent. De opleiding gaf me weinig uitdaging, maar ik genoot van de stages en docenten zagen hoe bevlogen ik was. Daar kreeg ik het vertrouwen om zelf lessen te geven. Daar ontdekte ik: ik hoor voor de klas. Ik ging tijdens mijn 19e levensjaar naar de pabo in Breda, woonde op kamers en vond mijn plek. In 2013 studeerde ik af en startte mijn loopbaan als leerkracht. Ze zeggen wel eens dat pedagogische vaardigheden nauw samenhangen met wie je bent als persoon, dat je die niet zomaar kan leren uit een boekje. En ik denk inderdaad dat je als leraar vooral het verschil maakt door waar je in gelooft, wat je hebt meegemaakt en hoe bewust je dat inzet.
Over de grens
Een paar jaar later trok ik de wijde wereld in en ging ik in Australië wonen, waar ik mijn huidige man ontmoette. Daar werkte ik in de voorschoolse educatie, maar ik miste het Nederlandse onderwijs. Mijn visie op ontwikkeling en pedagogiek vond daar te weinig weerklank. Na anderhalf jaar keerde ik terug. En opnieuw vond ik mijn weg: als leerkracht in Vught, als moeder in een meertalig gezin, en later via de flexpool bij Saam.
Het kantelpunt
Mijn gesprek met Nancy – toenmalig flexcoördinator bij Saam – was voor mij een openbaring. We voerden geen sollicitatiegesprek, we gingen in gesprek over wie ik ben, wat ik belangrijk vind, wat me drijft. Dat raakte me. Saam voelde meteen als een organisatie die niet alleen op inhoud, maar vooral op waarden matcht. Die ruimte biedt aan de hele mens achter de professional. Via de flexpool wilde ik mezelf uitdagen om nieuwe omgevingen te verkennen, maar het liep uiteindelijk anders. Ik kwam terecht op basisschool De Wizzert in Zeeland en ik merkte aan alles: dit is een school waar alles klopt. Waar kinderen me elke ochtend vroegen hoe het met míj ging. Waar teamleden écht naar elkaar luisteren. Waar verbinding, openheid en gezamenlijke groei geen slogans zijn, maar een dagelijkse praktijk. Voor het eerst voelde ik: ik hoef me niet aan te passen. Mijn waarden – eerlijkheid, transparantie, vertrouwen – zijn hier leidend. Hier ben ik op mijn plek. Hier is oog voor professionele identiteit.
Samen ons verhaal schrijven
Langzaam groeide mijn verlangen om vanuit die kernwaarden ook richting te geven aan anderen. Ik ontwikkelde mezelf door de opleiding basisbekwaam schoolleider en enkele taken die ik binnen de organisatie mocht oppakken. In gesprekken met collega’s van mijn bouw en het schrijven van beleid. Vervolgens heb ik de opleiding vakbekwaam schoolleider afgerond, wat ook door mijn werkgever Saam is gefaciliteerd. Dat ging echter niet zonder hobbels. Er waren momenten van twijfel, van weerstand, van botsing met andere waarden. Maar juist daar, in die schuring, ontstond verdieping. In dialoog, in reflectie, in het luisteren naar verhalen van anderen leerde ik: ook als je niet op elkaar lijkt, kun je elkaar versterken. Als je maar écht luistert. Het mooie was dat ik in de tijd bij de Wizzert totaal geen werkdruk ervoer. En eigenlijk is dat op De Cirkel nog steeds zo. Dat we een gezamenlijk pad lopen, draagt daar veel aan bij.
Stilstaan om vooruit te komen
Mijn leiderschap is gebouwd op echtheid. Ik geloof dat kinderen, collega’s, ouders haarfijn aanvoelen of je integer bent. Daarom neem ik mezelf altijd mee in mijn werk. Wat je ziet, is wat je krijgt. Dat is niet altijd makkelijk, maar wel noodzakelijk. Want alleen in echtheid ontstaat vertrouwen. En alleen in vertrouwen kun je samen een school bouwen waar ieder kind tot bloei komt. Als ik dit zo vertel en weer herbeleef, dan ervaar ik dat de rode draad voor mij telkens de tweesprong is. Waar ga ik vanaf dit punt heen? Welke keuze ga ik nu maken? Nog steeds stel ik mezelf regelmatig de vraag: wat is mijn volgende stap? Maar nu weet ik: zolang ik dicht bij mezelf blijf, verbonden ben met anderen, en de dialoog blijf voeren, schrijf ik mee aan een verhaal dat groter is dan mezelf. Het verhaal van een school die ertoe doet.